İksir Gibi!

Öyle bebeğim
Beni de vuran böylesi
Gözlerin büyü misali sindiğin
Bakması güç !
Böyle bebeğim
Bizi de bir tutan öylesi
Aşktır içimizde bildiğin
Bitmesi güç !
Anla bebeğim
Kalbimizi de saran böylesi
Heyecandır sevdiğim, sevdiğin
Dinmesi güç !
Söyle bebeğim
Seni de yakan öylesi
Ruhumdur iksir gibi içtiğin
Söndürmesi güç !

Talha Bora Öge

Atlantis Mobile pictures (Romanticism)

http://rapidshare.com/files/171729784/Atlantis_Mobile_pictures_romanticism.rar

" Beyaz " yanıtını vermek zorundaydım, çünkü belli ki nesnenin bir tarafı beyaz, bir tarafı siyahtı. Öğretmenimiz o gün bana çok güzel bir ders verdi. Karsımdaki kişinin bakış acısını anlamam için, kendimi onun yerine koymam gerekiyordu.

Kıskançlıklarla, kuşkularla hesaplaşmalarla süren sancılı bir aşkın orta yerinde süren sevişmeden sonra adam odadan çıktığında başlayan
bir hava bombardımanında ev isabet alıyor ve adamın biraz önce geçtiği bölüm çöküyor.
Daha iki dakika önce koynunuzda olan birnin yok olduğunu görüyorsunuz.
O korkunç anda kadın, yaşadığı çaresizlik karşısında, aslında pek de inanmadığı Tanrı'ya sığınıyor.
Dizlerinin üstüne çöküp yalvarıyor.
''inandır beni'' diyor. ''O yaşarsa sana inanacağım. Ona bir fırsat tanı. Bırak mutluluğuna sahip olsun. Bunu yap, inanacağım sana.''
Ve Tanrı'yla bir pazarlığa oturup en çok sevdiğini geri alabilmenin karşılığında Tanrı'ya en çok sevdiğini vermeyi öneriyor.
Eğer biraz önce kapıdan çıkan erkek yeniden o kapıdan sağ olarak dönerse, o erkeği bir daha hiç görmeyeceğine söz veriyor Tanrı'ya.
''İnsanlar birbirlerini görmedende sevebilirler, değilmi'' diyor, ''seni hayatlarında bir kere bile görmeden sevebiliyorlar.''
Kapı açlıyor, kadının öldüğünü sandığı erkek içeri giriyor.
Yazar,kadının duygularını yalın bir dille anlatıyor:
''O anda Maurice girdi içeri. Yaşıyordu. İşte şimdi onsuz olmanın ıstırabı başlıyor diye düşündüm ve yine kapının ardında ölmüş yatıyor
olmasını istedim.''
Kadın sevdiği erkeğe kavuşmuş ve onu kaybetmişti.
Ve onun yaşadığını gördüğü anda, biraz önceki pazarlığın ağırlığını farkedip,''Keşke ölseydi'' diyordu.
Bundan sonra bi insanı görmedende sevmenin mümkün olup olmadığını öğrenceketi.
Romandan yapılan filmde,'Tanr'yı görmeden seven insanların' birbirlerinide görmeden sevip sevmeyeceklerini , iki sevgili unutulması zor
cümlelerle tartışıyordu.
-İnsan sevdiğini görmediğinde aşk biter mi?
-Düşünsene, Tanrı'yı bir kez bile görmedik ama onu seviyoruz.
-Ama benimki o tür bi sevgi değil, Sarah.
-Belkide başka tür bi sevgi yok ,Maurice. Aşk, bir insanı Tanrı'yı sever gibi sevmek mi, onu görmeden ama onu hissederek onun varlığına
bağlı kalmak mı?
Bir dokunuşa bir bakışa,bir sese, bir işarete muhtaç olmadan, onu besleyecek bir bedende, bir vaade, bir ümide ihtiyaç duymadan, tek başına da
sürebilecek kadar güçlü bir sevgi mi aşk?
'Sevmeye devam edebilmek için onu görmeliyim' demeyecek kadar büyük bir iman, büyük bir bağlanma mı?
Bir ruhun bir başka ruha sarılması ve bu sarılışı bir bedene ihityaç duymadan da sürdürebilmek mi?
'Tanrı'yı sevdiğim kadar severim seni' diyebilmek ,böylesi korkunç bir bağlılığa rıza göstermek mi aşk?
Peygamberler bile Tanrı'ya bir kere yüzünü göstermesi için yalvarırken hiç görmedende ruhunu başka ruha adamak mı?
Hayatın içinde, insanların sevmek için görmeye ihtiyaç duyduklarına şahit oluyoruz; kaybedişler unutuluşları da getiriyor;
bir bedenin aracılığı olmadan bir ruha bağlılığımızı çok sürdüremiyoruz,'Tanrımız' olmuyor sevdiğimiz; imanımızı çabuk kaybetmeye
bütün inançsızlar gibi sevgimizin sürmesi için bir kanıt görmek istemeye çok yatkınız.
Ama bence sevgiyi ve aşkı hayatımızın bu kadar önemli bir parçası kılan bu çabuk vazgeçişler değil; Tanrı'ya
'onu yaşatırsan ben onu bir daha görmemeye bile razıyım, insanlar seni nasıl görmeden seviyorlarsa bende onu görmeden sevebilirim'
diyebilen birilerinin varlığına inanmamız.
'Belkide sevmenin başka türü yoktur' diyen birilerinin romanların, filmlerin arasında dolaşması ve bizim o insanları hayatta da bulacağımıza dair
ümidimiz, bizi aşka doğru çeken.
Böyle bir ümidimiz olduğu için şiirler, romanlar yazıyor, böyle bir ümidimiz olduğu için şiirler, romanlar okuyoruz.
Bu satın okumak bunun gerçek olabileceğine inanmak, bu hayali benimsemek , bizim sıradan hayatımızı, bizim yaşadığımızdan daha renkli
daha çekici daha heyecanlı kılan.
Hiç rastlamasanızda 'bir insanı sevmenin 'Tanrı'yı sevmek gibi bir şey olduğunu' yazan birinin varlığı sizi, bunu söyleyecek birinin varlığınada inandırır
ve o inançtır bence sizin hayatınıza mana katan.
Aynen, 'Tanrı'yı görmeden sevmek' gibi siz de bir insanın başka bir insanı hiç görmeden sevebileceğine, o insana hiç rastlamadan inandığınızda,
romanların size vaat ettiği o kutsal toraklara girmek için o toprakların sınırlarında içiniz ürpererek dolaşmaya başlarsınız.
Birisi tarafından öyle sevilmek istersiniz
Ve birisini öyle sevmek...
Ancak o zaman gerçek bir mümin gibi çekilecek olan acıları değil tanrısı olan bir kainatta yaşamanın mucizesini fark edersiniz.
Acı dolu, isyan dolu bir mucize
'Keşke inanmasaydım' dedirtecek, 'keşke onu böyle sevmeseydim' dedirtecek bir mucize..
Ama bütün acısına bütün kederine bütün yalnızlığına rağmen vazgeçilmeyecek bir mucize...
O mucizeyi görenlerin ondan kolay kolay kopabileceklerini sanmam...
İnsanların bütün nankörlüklerine, alaylarına, hor görmelerine, inanmamalarına karşın tek başına kendi inancıyla yaşayan, kendi inancının
yüceliğinde diğer insanların zavallılığını, yetersizliğini, aşksızlığını görüp, onlar için üzülen ve kendi sevgisine sıkı sıkıya tutunan bir ahir zaman
peygamberi gibi, başkalarına bomboş gözüken bir çölde, o çölün boş olmadığını bilerek yürürsünüz.
Sizin bu yürüyüşünüz, bir gün bir romanda ya da bir yazıda bir satıra dönüştüğünde, sizinle alay eden nice insanın çorak ve loş hayatına sizin
hayatınızdan bir ümit ve ışık sızar.
Büyük bir ödülün ve büyük bir cezanın sahibisinizdir.
Bir insanı bir Tanrı'yı sever gibi sevebilecek bir güçle ödüllendirilmiş...
Bir insanı bir Tanrı'yı sever gibi sevebilecek kadar güçlü olduğunuz için cezalandırılmışsınızdır.
İnsanlar Tanrı'yı görmeden seviyorlar.
Ama Tanrı'ya inananların çoğu, bir insanın bir başka insanı hiç görmeden sevmeyi sürdürebileceğine inanmıyor.
''bir insan başka bir insanı görmedende sevmeyi' sürdürebilir...
Benim inancımı paylaşanlar bir gün öyle sevmeyi ve öyle sevilmeyi bekleyecekler; bu inanç, onların içine kapatıldıkları küçük hayatların
sınırlarını yıkıp onları vaat edilmiş hayallere taşıyacak.
Bir gün biri onlara diyecek ki:
- BELKİ DE BAŞKA TÜR BİR SEVGİ YOK, MAURİCE.....

YARINLARA BAĞIŞLADIK UMUTLARIMIZI, BU GÜNE HİÇ BİRŞEY KALMADI. GEÇMİŞE KALABALIK YANLIZLIKLARIMIZI EKLEDİK, TAKVİM YAPRAKLARI HAYALLERİMİZİ BOŞA ÇIKARDI. SEVİNÇLERDE YARIMDI, HÜZÜNLERDE... BAŞKA YOLLAR VARDI, YÜRÜDÜĞÜMÜZ BAŞKA UFUKLAR. İLK KEZ DİNLEDİĞİMİZ BİR ŞARKI GİBİ EŞSİZ GELMİŞTİ DUYGULARIMIZ. OYSA ŞİMDİ ŞARKILARDA BİRBİRİNİN AYNIYDI, BİZİMKİSİ FARKLI SANDIK. YENİ ALINMIŞ ELBİSELERLE BAYRAMLIK SEVİNÇLERİNİ YAŞAYAN ÇOCUKLAR KADAR SABIRSIZDIK AMA BAYRAMLARIN ÇOCUKSU MUTLULUKLARDA KALDIĞINI ANIMSAYAMADIK.
YAĞMURUN TOPRAKLA BULUŞTUĞUNDA ETRAFA YAYILAN O MUHTEŞEM KOKUSU KADAR TUTKULU BİR SELE SALDIK DUYGULARI. ÇÖLLEŞMİŞ YÜREKLER VARDI UMURSAMADIK, BİZ YAĞMUR BİLMEYEN ÇÖLLERİN DİLİNDEN HİÇ ANLAMADIK. ONLAR SERAPLARA VURGUNDU, ''BİR GÜN BELKİ'' DEDİLER AMA DUYMADIK. GÖNLÜMÜZ LİMANLARA UĞRAMAYAN GEMİLER KADAR TUTKUNDU MAVİYE, O UÇSUZ BUCAKSIZ DENİZİ HEP MAVİ SANDIK. RENKLERİN HİÇBİRİYLE RAKİP GÖRMEDİK SEVDAMIZI, ONA YAŞYASAK KELİME TÜM ANLAMLARINI YÜKLEYEN BİR ÇİFT GÖZLE SAKINARAK BAKTIK. TESLİM OLMAYI GÜÇSÜZLÜK, GURURU ZAFER SANDIK. HAKLIYDIK BELKİ, AKSİNİ ANLATACAK KİMSE KARŞIMIZA ÇIKMADI. BÜYÜTÜRKEN DÜNYADAKİ VARLIĞIMIZI, KAYBOLUP GİDEN HİSLERİMİZE ÇARE BULAMADIK.
MUTLULUK OYUNLARIYLA AVUNMAK, ZAMANI DOLDURMAK İÇİN GEREKLİYDİ BELKİ. BAŞKA BİR OLASILIK VARMIYDI? HİÇ HESAPLAMADIK. YILLAR SIRTIMIZA BİRER OK SAPLAYARAK GEÇİYORDU, YARALARIN KAPANMASINA İZİN VERMİYORDU VAKİT. HER ELE MERHEM OLUR UMUDUYLA UZANDIK. HER ŞEYE RAĞMEN, BİR ENSTRÜMANIN TELLERİNDE YENİDEN BESTELEYEBİLİRDİK HAYALLERİMİZİ. YENİDEN YAZABİLİRDİK YENİK DÜŞMÜŞ TARİHLERİ, HER ACIMIZI SEVİNCE DÖNÜŞTÜRECEK ANLARI YAKALAYABİLİRDİK EL ELE... AMA DENEMEDİK... SEVDİĞİN KADAR YAKINSIN SANIYORDUM SEVDİĞİNE, RUHUNA AMA DÖNÜŞ YOKTUR SONLARIN BAŞLANGICINA. YENİ YOLCULUKLAR İÇİN BİLETİN VARSA HALA... BAŞKA BİR YERDE... BAŞKA BİR ZAMANDA... BELKİ YENİDEN... ASLINDA İLK KEZ... KİMBİLİR...